Jeśli chcemy znaleźć wymarzoną pracę musimy umieć się sprzedać, zresztą nie chodzi tu tylko o wymarzoną pracę, ale o każdą. Otóż pracodawca oczekuje odpowiednich kwalifikacji, często odpowiedniego wieku i doświadczenia i oczywiście ‘nadnaturalnych’ zdolności – może nie od razu jakichś nadprzyrodzonych, jednak zaskakujących, które mogłyby pomóc w owej pracy. Cóż, a my najczęściej jesteśmy dopiero, co po szkole, albo nasz zakład pracy został zamknięty, a my sami jesteśmy raczej ludźmi wykształconymi w jednym kierunku, potrafiącymi robić rzeczy raczej związanych z jednym zagadnieniem.

Raczej nie należymy do ludzi renesansu, zdecydowanie częściej jest nam trudno dostosować się do nowych sytuacji i w dodatku zawęziliśmy nasze zainteresowania do jednego wątku. Co w takim razie robić, jak zdobyć pracę, mimo naszych mankamentów? Otóż po prostu trzeba umieć się sprzedać. To jest trochę tak jak dajmy na to z kukurydzą, kupujemy tą ze znaną marka i z ładną etykietką, chociaż półkę niżej stoi (kto wie czy nawet nie lepsza w smaku) kukurydza, tylko nie jest już tak ładnie zapakowana i jej logo jest słabo czytelne. Szukając pracy i przedstawiając swoje CV, musimy prezentować się jak kukurydza, tylko, że ta z wyższej półki, ta, po którą z przyjemnością sięgnąłby pracodawca (oczywiście w przenośni). Jeśli będziemy na tyle błyskotliwi i interesujący dla potencjalnego pracodawcy, to w krótkim czasie potencjalny stanie się naszym oficjalnym szefem. Jednak, żeby dobrze wypaść przed pracodawcą trzeba złożyć odpowiednią aplikację z odpowiednim życiorysem. A na rozmowie kwalifikacyjnej trzeba oczarować swoją elokwencją, wyglądem i całym swym jestestwem. Musimy pamiętać, że rozmowa kwalifikacyjna to nie przyjęcie do pracy, tylko pierwszy stopień, żeby móc się wykazać i żeby chciano nas zobaczyć w kolejnych etapach rekrutacji. Często po jednej rozmowie kwalifikacyjne są podejmowane decyzje, jednak zdarza się również tak, że rekrutacja to dłuższy proces.

Uważam, że zawsze powinniśmy myśleć, iż mamy do pokonania o dwa kroki więcej, niż, że już jesteśmy na mecie, bo wtedy o wiele łatwiej dać ulecieć bezpowrotnie szansie na pracę.